Τα πιο συνηθισμένα μέρη από το οποία οι διαρρήκτες εισβάλουν σε ένα σπίτι

Συναγερμοί σπιτιών

Μία πόρτα είναι συχνά το πιο κοινό μέσο από το οποίο  ένας διαρρήκτης μπαίνει σε ένα σπίτι. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, οι διαρρήκτες είναι σε θέση να εισέλθουν από μία μπροστινή πόρτα ή μια πόρτα γκαράζ, χωρίς να αφήσουν σημάδια πίσω τους. Αυτό επιτυγχάνεται συνήθως όταν ο διαρρήκτης  έχει το κλειδί για την πόρτα ή από μια σχετικά απλή διαδικασία που είναι γνωστή ως  ''lock bumping''. Σε πολλές περιοχές, τα παράθυρα είναι επίσης ένα δημοφιλές σημείο εισόδου για τους κλέφτες. Υπάρχουν  διάφορα ελκυστικά σημεία εισόδου για τους διαρρήκτες, ανάλογα την αρχιτεκτονική του σπιτιού, όμως η έρευνα δείχνει ότι οι κλέφτες είναι πολύ λιγότερο πιθανό να επιχειρήσουν να κάνουν μια διάρρηξη σε σπίτια όπου υπάρχουν δύο ή περισσότερα συστήματα ασφαλείας.

Οι εξώπορτες είναι πολλές φορές ανοιχτές προσκλήσεις για τους διαρρήκτες

Δεν είναι ασυνήθιστο για έναν διαρρήκτη να εισέλθει σε  ένα σπίτι μέσω της μπροστινής του πόρτας. Συχνά, αυτή η ξεδιάντροπη πράξη επιτυγχάνεται με το να  κλωτσάει την πόρτα ή βγάζοντας τη από τους μεντεσέδες της. Ένας μεγάλος αριθμός  διαρρήξεων ωστόσο  προκύπτουν λόγω του ότι οι διαρρήκτες  έχουν πρόσβαση σε κλειδιά του σπιτιού. Για τον λόγο αυτό, οι ειδικοί συστήνουν ότι οι κλειδαριές θα πρέπει να αλλάζονται άμεσα, όταν ένα πρόσωπο μετακομίζει σε μια νέα κατοικία. Επίσης, τα κλειδιά δεν πρέπει ποτέ να αποθηκεύονται σε ανοιχτούς χώρους, όπως σε θέσεις κλειδιών που βρίσκονται σε κοινόχρηστους χώρους του σπιτιού. Τα κλειδιά του σπιτιού δεν θα πρέπει επίσης ποτέ να δίνονται σε εργάτες, ούτε  θα πρέπει να κρύβονται κάτω από  χαλιά, μέσα σε γλάστρες ή σε άλλους εξωτερικούς χώρους απόκρυψης.

Μελέτες δείχνουν πως  οι διαρρήξεις οι οποίες δεν περιλαμβάνουν αναγκαστική είσοδο, αφορούν διαρρήξεις, όπου ένα κλειδί έχει χρησιμοποιηθεί για να εισέλθουν στο σπίτι. Είναι φυσικό πως εάν δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα κλειδί του σπιτιού, οι εγκληματίες έχουν λιγότερες επιλογές για να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα σπίτι.

Οι πλευρικές και οι πίσω πόρτες προσφέρουν μια φιλόξενη κάλυψη για τους διαρρήκτες, δεδομένου ότι συχνά δεν είναι εκτεθειμένες σε διερχόμενη κυκλοφορία και συνήθως δεν είναι ορατές από τους γείτονες. Οι γκαραζόπορτες οι οποίες συνδέονται με το εσωτερικό ενός σπιτιού είναι επίσης ένα κοινό σημείο εισόδου για τους διαρρήκτες.

Επίσης οι μπαλκονόπορτες , οι οποίες αφαιρούνται εύκολα ή που δεν μπορούν να  ενισχυθούν με κλειδαριές, είναι δημοφιλείς στόχοι για τους κλέφτες. Εμπειρογνώμονες για την ασφάλεια συστήνουν ότι οι ιδιοκτήτες σπιτιών θα πρέπει να  εγκαθιστούν εξειδικευμένες κλειδαριές για να  διασφαλίζουν ότι οι συρόμενες πόρτες δεν μπορεί να αφαιρεθούν από τους σιδηρόδρομους. Η εγκατάσταση αυτών των μικρών  τύπων άμυνας  δεν είναι ακριβή ενώ μπορεί να δυσκολέψει αρκετά τον διαρρήκτη να εισέλθει στο σπίτι.

Ένα δεύτερο πολύ κοινό σημείο εισόδου για τους διαρρήκτες είναι τα παράθυρα. Δυστυχώς, πέρα από τις κλειδαριές των κατασκευαστών, οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σπιτιών δεν ασφαλίζουν επιπλέον τα παράθυρα  προκειμένου να προφυλαχθούν από τους εισβολείς. Ενώ ορισμένοι εγκληματίες σπάνε απλώς ένα παράθυρο για να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα σπίτι, διαρρήξεις συμβαίνουν επίσης συχνά και επειδή τα παράθυρα έχουν μείνει ανοιχτά ή δεν είναι κλειδωμένα. Τα  παράθυρα υπογείων,  είναι πολύ δημοφιλή σημεία εισόδου για τους διαρρήκτες, δεδομένου ότι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν εσφαλμένα ότι αυτά τα παράθυρα είναι πολύ μικρά για έναν ενήλικα να χωρέσει μέσα και, κατά συνέπεια, αυτά τα παράθυρα αφήνονται ανοικτά πάρα πολύ συχνά.

Οι περισσότερες διαρρήξεις διαπράττονται από ερασιτέχνες και όχι επαγγελματίες κλέφτες. Στην πραγματικότητα, έφηβοι και άτομα με εθισμό στα ναρκωτικά και το αλκοόλ είναι οι πιο συνήθεις ύποπτοι. Ενώ η πόρτα είναι συχνά το πιο κοινό σημείο εισόδου, οι ιδιοκτήτες σπιτιών δεν πρέπει ποτέ να υποθέτουν ότι μια απλή κλειδαριά της πόρτας είναι αρκετή για να κρατήσει έξω έναν κοινό κλέφτη. Η εγκατάσταση πολλαπλών αποτρεπτικών, όπως πινακίδων ασφαλείας, συναγερμών και κάμερες παρακολούθησης, συνιστώνται.